Τα κόλπα τς' Μαργούδας στου κριβάτ'

Μιτά την τιλιτί τ' γάμου τ', η Γιουργάκ'ς η Κουτσός, πήγι στου σπίτ' μι τη γνιαίκα τ' τν Μαργούδα, να φκιάσν, ότ' τσ' είπαν οι θκοί τ'ς, κι ότ' ήξιραν απου μαναχοί τς απου προηγούμινις σκέσεις π' είχαν.
Όλ' τν νύχτα. η Μαργούδα, έφκιανι πιρίεργα κόλπα, κι ήταν όλου ιπιδιξιότητα σε ότ΄κι να έκανι τουν Γιουργάκ΄.  Τν, ρουτάει λοιπόν οι Γιουργάκς:
- Μαρή Μαργούδα, για πέμι, που τά μαθις ισύ ιτούτα τα κόλπα στου κριβάτ' αφού λιές ότ' πήγεις μον μι δυο άντρις;
-Αχ Γιώργη μ΄, μ΄αρέζ΄να βλιέπου τσόντις, τα βράδυα στου νόβα. Από κει τα μαθα...
Κι τν' απαντάει ου Γιουργάκ΄ς
-Κι μένα μαρή Μαργούδα, μ' αρέζ΄να βλιέπου Τσάμπιουνς Λινγκ, αλλά δε ξιέρου κι μπάλλα σαν του Μέσι!!!

Ου γάιδαρους κι του γίδ'

Είνι δυο σμπέθερ' μαλουμέν΄...
Ου Γιώρς, είχι μια γίδα δημέν' κι τν΄παεινι να βουσκήσ'.
Του βλιέπ' η Γιάνς κι τουν φουνάζ':
-Που ρε τουν παένς, τουν Γάιδαρου;
-Καλά ρε γκαβάδ' είσι; Γίδα είν' αυτό.
-Κι ποιος σι έκρινι ισιένα ρε; Στου γίδ' κρένου...

"Τι ρε τ'ς κρένεις και δεν τ'ς χέ'ειζ;"

Αθήνα!Κηφισιά!Μέρες Χριστουγέννων...
Το κανάλι Mega κάνει ρεπορτάζ για τα έλατα και πάει σε έναν λουκουβιτ για συνέντευξη!
-"Καλημέρα σας.Πως πάει η κίνηση φέτος;"
-"Σκατά"
-"Αγοράζει ο κόσμος έλατα;"
-"Χέζει".
-"Θα ξανά 'ρθείτε και του χρόνου;"
-"Θα χέσω"
Και ακούγεται απο μακριά η φωνή του συνεταίρου.
"Τι ρε τ'ς κρένεις και δεν τ'ς χέ'ειζ;"

Τα πουδάρια τσ΄ καρδούδας

Ήταν μια φουρά ου Μήτσιους ου Τυρουβούηζ, απ τα Μουδανιά, στου σκουλειο,  κι άκουσι τν΄ κυρά δασκάλα να ζητάει απ΄ τα πιδούδια να που κατ΄ που έχ΄πουδάρια.

-Ου σκύλους, λιέει η Ιλινίτσα

-Ου άνθρουπους κυρά δασκάλα, λιέει ου Κουστάκς,

-Η καρδιά, λιέει ου Γηράκς΄, 

-Βρε Γηράκ΄, η καρδούδα δεν έχ΄πουδάρια, απάντσει η κυρά δασκάλα

-Πως δεν έχ΄κυρά δασκάλα; λιέει ου Γηράκς. Αφού ιγώ, αφουκριέμι κάθι βράδ΄ τουν πατέρα μ΄που λιέει: ΄΄έλα καρδούδα μ΄, άνοιξι τα πουδάριας΄...

Καπνίζ΄ του γαϊδούρ;

-Γιώρ΄.... καπνίζ΄ το γαϊδούρι ς΄??????? 
-Οχ΄ ρε. Λουλός είσι???? 
-Τότι πλάλει....... πήρει φουτιά ι στάβλους΄........

Η τούφα τσ΄ αδιρφής μ'

Ρουτάει, η δασκάλα, στν΄Καρκάρα, τα πιδούδια,

-Ποιο καλό πιδούδ΄θα μι πει, τι δλειά θέλ΄να κάν΄ όταν μιγαλώσ΄ ;
-Ιγώ, ιγώ, λιέει ου Γιουργάκς, ου Πατσιαβουράς... Ιγώ θα γίνου αγρότς, σα τουν πατέραμ΄
-Μπράβου Γιουργάκ΄, απουκρέτι η κυρά δασκάλα. Ποιο άλλο πιδούδ΄θα μας πει;
-Ιγώ θα γίνου σιρβιτόρα, λιέει η Φανούδα η Κλημαντάκηνα, σαν τν΄ξαδέρφημ΄ τν΄ Μπουλιώ.
-Αχουυυυυ, Μπράβου Φανούδα, λιέει όλου καμάρ΄, η δασκάλα. Άλλους; Ισυ βρε Αντρίκου, τι δλειά θα φκιάης;
-Ααααα ιγώ κυρά δασκάλα, θέλου να βγάλω τούφις παντού. Μια τούφα στν΄κοιλιά, μια στν΄, πλάτ΄, μια στα πουδάρια, κι μια στου σβέρκου.
-Τι λιές βρε Αντρίκου; Τι τσ΄θες αυτές τσ΄τούφις; Τι δλειά είνι αυτή;
-Ααααα κυρά δασκάλα, είνι πουλί καλή δλειά. Αφού να φανταστείς, η αδιρφήμ΄ έχ΄μια τούφα ανάμισα στα πουδάρια, κι έχ΄ τριλαθεί στου τάληρου...

Ου Ιλιέφαντας κι ου Ριζουσπάστσ΄

Ήταν ου Γιουργάρας τ' Μπανάβα στου Βάβδου, μαζί μι τουν αξάδερφου τ΄ τουν Νικουλάκου, π΄ τουν πιρνούσι καμιά κουσαριά χρόνια. Παέν΄ου Γιουργάρας κι λιέει στουν Νικουλάκου:

-Νικουλάκου, το ξιρις οτ΄ πιτάει ου Ιλιέφαντας;

-Τι βλακείις λιές ρε Γιουργάρα; Απλουέτι ου Νικουλάκους

-Αλήθεια ρε, αλήθεια σι λιέου... βρουντουφουνάζ΄ ου Γιουργάρας

-Μα καλά ρε μαρμελέχα, πως σι ήρτει αυτή η χαζαμάρα; Ταραχίσκει ου Νικουλάκους

-Του διάβασα στου Ριζουσπάστ', φώναξι όλου καμάρ΄, ου Γιουργάρας

-Εεεεε, κοίταξι τώρα ρε ξαδερφούδ΄,  δεν είνι ότ΄ πιτάει ακριβώς, αλλά κατ΄ αλματούδια και κατ΄, πδηματούδια, τα φτιάν΄ ου Ιλέφαντας

Ου Παρδαλ´ς ου τρουχουνόμους

Μια φουρά πάεινι ου Γιώρς ου Παρδάλς στ´ δλειά. Ήταν τρουχουνόμους.
Τουν έστλαν στ´ διαστάυρουσ´ τς Βάβδου μπας κι μπουρέσ´ να καλυτηρέψ´ τν´ κατάστασ´.
Ξαφνικά βλιέπ´ εναν μητσμένου (μεθυσμενο) στου αντίθιτου ρεύμα, να παέν´ κατά τ´ Σαλουνίκ´ στου ρεύμα που πάενι στουν Πουλύγυρου.
Τουν σταματάει κι τουν λιέει:
-Ρε μπάρμπα, τι έπαθις? Σιατάστσεις (σάστισες)? Που παένσ´?
Κι τουν απανταει ου μπάρμπας:
- Ωχ καλο μ´, θε θμούμι που παένου. Πάντους, όπ´ κι να παένου, μάλλουν άργιασα, γιατι ούλνοι γυρνουν κατά σα πίσου....

Του πιδί γίνκει μαύρου...

Γραφ´ γράμμα ου Γιουργάρας ου νιόπαντρους, απ´ τ´ Γαλάτστα, στ´ μάνα τ´ που ίνι στν´ Λάρσα :

-Τι φκιάν ´ς μάμα; Γυρεύου να σι πω οτ´ ιπιτέλους απόχτσαμι πιδί κι μεις. Όμους του πρόβλημα είνι οτ´ η γνιαίκα μ´ δεν εχ´ γάλα. Γι αυτό απουφασίσαμι κι του δώκαμι γάλα απού μια μαύρ´ γνιαίκα που γέννσι ιδώ στου χουριό. Τι να σι πω όμους βρε μάμα...βλιέπου τόρα τιλιυταία ότ´ του πιδί μαυρίζ´ όλου κι πιρισσότερου...

Κι τουν απαντάει η μάμα τ´:

-Γιόκα μ´, όταν γιννήθκης ισύ, κι γω δεν είχα γάλα. Αναγκάσκαμι κι μεις να σι δώσουμι γάλα απ´ τν κατσίκα. Αλλά τα κέρατα βλιέπου ότι τώρα τα βγάηζ....

Ου Γιουργαρας...

Ξικναει ου Γιουργαρας να παει μι του λιφουρειου απ τ´ Γαλατστα στσ´ Σαλουνικ´.
Ανιβαιν στου λιφουρειου κι ζιταει μι πληρουφουρια...
-Για πες´ μι ρε παλκαρουδιμ´. Ποσου παεν´ ρε του εισιτιριου?
-Πιραστι παρακαλω. Του εισιτιριου κουστιζ´ 2 δραχμες...
Κι ου Γιουραρας, π´ δεν ειχι πουλα λιφτα μαζι τ´ τουν λιεει...
-Καλα , παλικαριμ. Ιγω γιρευου να μι πας για μια δραχμη..Μιτα θα πιρπατισου...